Ljetnje računanje vremena počeće u nedelju, 30. marta, kada časovnike treba pomjeriti za jedan sat unaprijed.
Kazaljke na časovniku biće pomjerene sa 2.00 na 3.00 časa.
U svijetu, službeno vrijeme se pomjera unaprijed u poznu zimu ili rano proljeće, a vraća unazad u jesen, najčešće za jedan sat, ali tačan broj sati i datumi izmjena određuju se na lokalnom nivou i podložni su promjenama.
Pomjeranje kazaljki u zapadnoj Evropi uvedeno je početkom 1970-ih godina, sa obrazloženjem da se time se „produžava“ dan, omogućuje ušteda u potrošnji električne energije, povećava produktivnost, poboljšava prilagođavanje ljudi i radni dan čini efikasnijim.
To je takozvano evropsko ljetnje računanje vremena. Ono podrazumijeva da se časovnici pomjeraju svake poslednje nedjelje u martu i oktobru, prvo sa dva na tri sata, a potom, s jeseni, obrnuto.
Od 2002. godine zemlje EU, kao i ostale države u Evropi, odredile su da početak ljetnjeg vremena bude poslednje nedelje u martu, a završetak poslednje sedmice u oktobru.
Premda mnogi smatraju da pomicanje sata donosi koristi u smislu bolje iskoristivosti svetlosti, ljudi često imaju problema sa prilagođavanjem, posebno u prvim danima nakon promene. To može izazvati umor, razdražljivost i poremećaj u biološkom ritmu, što je poznato kao “jet lag”, baš kao i prilikom putovanja kroz različite vremenske zone.
